[SF] My Sister (1/2)
posted on 17 Aug 2008 09:08 by rabbitnoon in ShotFic
Author : Shiyorin
Fan Fiction : TVXQ
Paring : Yunho x Jaejoong , Yuchun x Junsu and Changmin...
Genre : Romantic(?), Comedy(?) และอะไรอีกไม่รู้แล้วอ่ะ -_-! ฟิคเรื่อยๆค่ะ
Rate : PG-13
Author's note : อ่า...ห่างหายไปนานประมาณเดือนนึง ได้ฤกษ์อัพบล็อกสักทีคับ 55+ นี่เป็นฟิคเรื่องใหม่ที่แต่งไว้ก่อนเปิดเทอมอาทิตย์นึงค่ะ ตอนแรกกะว่าจะแต่งให้จบก่อนแล้วค่อยเอามาลงเป็นตอนเดียว แต่มันไม่มีอะไรจะอัพแล้วก็เลยเอาฟิคที่ยังแต่งไม่จบมาลงให้ได้อ่านกันก่อนค่ะ แหะๆ ขอโทษด้วยนะคะถ้าชิโยรินจะบอกว่า ตอนจบคงจะต้องรอกันนานเลยทีเดียวเชียวค่ะ เพราะชิโยรินไม่ค่อยมีเวลาค่ะ อาจจะเป็นช่วงปิดเทอมล่ะมั้ง? แต่ถ้ามีเวลาก็อาจจะแต่งต่อให้จบเร็วๆค่ะ อยากลง....แต่มันยังไม่ได้แต่งอ่ะ T___T เศร้า... ไปอ่านฟิคกันดีกว่าเนอะ^^
Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคYนะคะ เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าใครหลงเข้ามาอ่านหรือว่าไม่ชอบหรือรับไม่ได้ ก็ได้โปรดปิดหน้าต่างนี้ไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
=============
[SF] My Sister... (1/2)
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
มือเล็กของเด็กสาวกระทบลงบนบานประตูไม้ขัดมันเงางามสีน้ำตาลเข้มบานใหญ่สุดหรูราคาแพงขออพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งในกรุงโซล ด้วยอาการร้อนรนระคนตื่นเต้นลุ้นระทึกไปพร้อมๆกัน เนื่องจากว่าอยากจะพบหน้าใครบ้างคนที่อาศัยอยู่ภายในห้องนี้มานานแสนนาน...แต่ทว่ากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากบุคคลที่อยู่ภายในแม้แต่น้อย
"โอ๊ย! ทำอะไรกันอยู่เนี่ย...ทำไมถึงไม่มีคนมาเปิดประตูสักทีนะ" เสียงบ่นตามมาหลังจากที่เคาะประตูไปแล้วเป็นครั้งที่ห้า ราวๆสิบนาทีได้แล้วที่เด็กสาวยืนรอพร้อมกับเคาะประตูบานใหญ่บานนี้จนมือบางเรียวสวยเจ็บช้ำไปหมด หากแต่ประตูเจ้ากรรมก็ยังไม่ต้อนรับเธออยู่ดี
"อ่า...ลองโทรหาดีกว่า" มือเล็กบางล้วงเข้าไปหยิบเครื่องมือสื่อสารที่พกติดตัวทุกครั้งขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กขึ้นมาแล้วกดเลือกเบอร์อันแสนคุ้นเคยของใครบางคน ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือกดลงบนปุ่มโทรออกและยกมันขึ้นมาแนบหู
ตู๊ด......ตู๊ด......ตู๊ด
เสียงสัญญาณดังให้ได้ยินอยู่หลายครั้ง แต่รู้สึกเหมือนว่าเจ้าของเครื่องนั้นจะไม่สนใจกับเจ้าเครื่องมือสื่อสารของตนเองเลยแม้แต่น้อย...ถึงได้ไม่รับสายเยี่ยงนี้
"อะไรเนี่ย...โทรศัพท์ก็ไม่รับหรือไงนะ" เด็กสาวเริ่มเกิดอาการหงุดหงิดบวกกับการหิ้วของหนักที่เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์มาเก็ตด้วยแล้วยิ่งทำให้อาการหงุดหงิดเพิ่มากขึ้นอีกเท่าทวีคูณ...ถึงกระนั้นก็เถอะ...เธอก็ยังไม่ยอมแพ้
"เอาน่า...อดทนอีกนิด ยังไงก็ต้องได้เจอแน่อยู่แล้ว ใจเย็นๆ" พูดกับตัวเองเบาๆเป็นการเรียกกำลังใจให้กลับคืนก่อนรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มียกมือขึ้นเคาะประตูบานใหญ่ตรงหน้าอีกครั้ง ในใจก็ภาวนาขอให้คนที่อยู่ภายในรับรู้และออกมาเปิดประตูต้อนรับเธอโดยเร็ว...
.
.
ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมขนาดย่อมที่มีเตียงเดี่ยวห้าเตียงตั้งเรียงรายอยู่สองฝากฝั่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของตนเองแผดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทั่วห้อง เขาจึงค่อยๆเปิดเปลือกตามองหาแล้วพยายามเอื้อมมือออกไปควานหาโทรศัพท์มือถือตัวการมากดรับ...ทว่าแขนข้างซ้ายของเขากลับชาไร้ความรู้สึก...ที่เป็นเช่นนั้น...ก็เพราะว่ามีอีกร่างหนึ่งกำลังนอนทับแขนข้างซ้ายของเขาอยู่พร้อมกับมือบางสวยวางพาดบนตัวเขา
ชายหนุ่มร่างสูงสมส่วนขยับกายเพียงแผ่วเบาเพื่อยกมือบางสวยนั้นออก แล้วจึงค่อยขยับศีรษะของอีกคนเล็กน้อยเพื่อดึงแขนของตนเองออกมา เขายิ้มบางๆด้วยความเอ็นดูและโน้มตัวลงไปจุมพิตบนหน้าผากนวลเนียนของคนรักอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าเจ้าตัวนั้นจะตื่น ก่อนที่เขาจะหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางเอาไว้ตรงโต๊ะข้างหัวเตียงมากดดู
‘3 misscall'
‘จีฮเย'
คิ้วของชายหนุ่มขมวดหมุ่นเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้โทรมาปลุกเขาเช้าวันหยุดที่แสนจะหาได้ยากยิ่งของสมาชิกวงทงบังชินกิเช่นนี้ "หืม จีฮเยหรอ?" ชายหนุ่มพึมพำชื่อของน้องสาวแท้ๆเพียงคนเดียวของตนเองออกมาด้วยความแปลกใจ สงสัยว่าทำไมถึงโทรมาหาเขาในเวลาแบบนี้ แต่ความสงสัยนั้นก็คงอยู่ได้ไม่นานเมื่อเขาได้ยินเสียงเหมือนกับมีคนกำลังเคาะประตูดังแว่วเข้ามา...
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
จองยุนโฮเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือของตัวเองกำลังจะบอกให้ใครก็ได้ไปเปิดประตูที แต่ก็พบกับเตียงนอนสองเตียงอันว่างเปล่า ตรงหน้าเขาถัดจากเตียงของแจจุงที่เขานั่งอยู่เป็นเตียงของชางมิน ซึ่งเขาคิดว่าเจ้าน้องเล็กของวงคงจะออกไปเรียนเป็นแน่ เพราะชางมินไม่เคยปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านเลยไปง่ายๆอยู่แล้ว
ถัดจากเตียงของชางมินก็เป็นเตียงของเจ้ายูชอนผู้หล่อเหลาสุดแสนจะเพอร์เฟ็คที่สาวๆทั้งหลายหมายปองอยากจะได้ไว้ครอบครองกันถ้วนหน้า คนนี้ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา...ยุนโฮรู้ดีว่าอยู่ที่ไหน...เขาหันหน้าไปยังเตียงตรงข้ามกันกับเตียงของแจจุงทันที ก็พบร่างของเจ้าไก่ยูชอนกำลังนอนกกกอดเจ้าโลมาน้อยจุนซูอย่างมีความสุขบนเตียงของเจ้าโลมาจริงอย่างที่คาดไว้ ถัดไปก็เป็นเตียงของเขาเอง
ยังไม่ตื่นกันเลย...งั้นอย่างนี้ฉันก็ต้องเป็นคนไปเปิดน่ะสิ...ทำไงได้...
.
.
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
จองยุนโฮผู้ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าวงทงบังชินกิกลุ่มบอยแบนด์ชื่อดังของเกาหลี เดินอืดอาดพาร่างหมีๆของตนเองออกมาจากห้องนอนเพื่อที่จะไปเปิดประตูบ้านที่ตอนนี้เสียงเคาะรัวเร็วยังคงดังไม่หยุด และรู้สึกเหมือนจะดังมากขึ้นกว่าเดิม ทำให้เขาต้องรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
"ครับๆ มาแล้วคร้าบบบบบ จะเปิดเดี๋ยวนี้ล่ะ"
ทันทีที่บานประตูไม้ขัดมันบานใหญ่สีน้ำตาลเข้มสุดหรูราคาแพงเปิดออก บุคคลภายนอกที่รออยู่ก่อนแล้วเห็นว่าใครเป็นคนเปิดประตูต้อนรับนั้นก็โถมตัวเข้าใส่ผู้มาต้อนรับทันที จนคนถูกกอดแบบไม่อิโหน่อิเหน่แทบล้มทั้งยืนเพราะไม่ทันตั้งตัวของผู้มาเยือน...
"พี่ยุนโฮ! คิดถึงพี่จังเลย" เสียงใสเอ่ยออกมาทั้งๆที่ยังไม่ยอมปล่อยคนที่ถูกกอดให้เป็นอิสระ แถมยังเพิ่มแรงกอดเข้าอีกจนคนถูกกอดจะขาดอากาศหายใจอยู่รอมร่อ
"เฮ้ย...จีฮเยปล่อยก่อน พี่หายใจไม่ออก" บอกพร้อมกับพยายามแกะมือเล็กๆของน้องสาวออกสุดฤทธิ์ จีฮเยที่พอได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกตัวจึงยอมปล่อยพี่ชายให้ออกมาสูดอากาศหายใจดังเดิม
"แล้วนี่มาได้ไงเนี่ยจีฮเย พ่อกับแม่รู้หรือเปล่า?"
"รู้สิ ก็พี่บอกว่าพี่หยุดวันนี้ตอนที่เราโทรคุยกันครั้งก่อนไง ฉันก็เลยขออนุญาตพ่อกับแม่มาหาพี่ โอ๊ย...คิดถึงพี่จัง...ขอกอดอีกทีสิ..." พูดจบก็โถมตัวใส่พี่ชายใหม่อีกครั้ง ยุนโฮกอดตอบเธอไปเช่นกันเพราะตัวเขาเองก็คิดถึงจีฮเยมากเหมือนกัน...ไม่รู้ว่าครั้งล่าสุดที่ได้พบกันนั้นเมื่อไร...เขาก็จำไม่ได้เสียแล้ว...
"ยุนโฮใครมาหรอ? อ้าว...จีฮเย ไปไงมาไงล่ะเนี่ย ทำไมถึงมาที่นี่ได้"
"พี่แจจุง...สวัสดีค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลย ฉันมีเรื่องอยากจะให้พี่ช่วยหน่อยน่ะค่ะ" พอเห็นแจจุงมาจีฮเยก็ปล่อยตัวพี่ชายทันที แล้วถลาตัวเข้าไปเกาะแขนแจจุงพร้อมกับเอาหน้าถูๆไถๆที่แขนของคนสวยประจำวง ทำหน้าทำตาเป็นเชิงออดอ้อนอีกต่างหาก...แจจุงเห็นดังนั้นก็เผยยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู จึงยกมือขึ้นลูบหัวเด็กสาวเบาๆ
"นี่...น้อยๆหน่อยจีฮเย แฟนพี่นะ" ยุนโฮว่าด้วยความหมั่นไส้
"โถ่...พี่ยุนโฮอ่ะ อย่ามาทำเป็นหวงไปหน่อยเลย ฉันเป็นน้องพี่นะ"
"ก็เพราะว่าเป็นน้องน่ะสิ ถึงได้..."
"เอาน่ายุนโฮ น้องอุตสาห์มาหานะ" แจจุงรีบพูตัดบทยุนโฮก่อนที่มันจะไปกันยกใหญ่ แล้วจึงหันมาถามจีฮเยว่า "แล้วอยากให้พี่ช่วยเรื่องอะไรล่ะ หืม..."
"ก็...ฉันอยากให้พี่แจจุงสอยฉันทำคุกกี้หน่อยค่ะ ฉันซื้อของมาเรียบร้ยแล้วด้วยนั้นไง" ว่าแล้วก็ชี้ไปยังถุงพลาสติกใบใหญ่สองใบของซูเปอร์มาเก็ตที่วางอยู่หน้าประตูบ้าน
"ได้สิ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เรื่องแค่นี้เอง แต่ต้องหลังจากพี่ทำกับข้าวก่อนนะ"
"ค่ะ" เด็กสาวตกลงรับคำอย่างว่าง่ายพร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างๆให้แจจุงเป็นการขอบคุณ
"ใครมาหรอฮะพี่? อ้าวจีฮเย หวัดดี ไม่เจอกันนานเลย..." เสียงแหบเล็กน้อยอันเป็นเอกลักษณ์ของจุนซูดังมาแต่ไกล กำลังเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับเจ้าไก่ยูชอนซึ่งยังคงมีอาการงัวเงียแบบคนเพิ่งตื่นนอน เนื่องจากว่าได้ยินเสียงคนเอะอะคุยกันข้างนอก ทั้งสองจึงจำเป็นต้องผละจากที่นอนอันแสนสุขเดินออกมาดูว่าใครมาเยี่ยมเยียนแต่เช้า...
"หวัดดี จีฮเย" ยูชอนเอ่ยทักน้องสาวคุณหัวหน้าวงด้วยเสียงเนือยๆ "มาแต่เช้าเลยนะเรา..."
"สวัสดีค่ะ พี่จุนซู...พี่ยูชอน นี่น่ะไม่เช้าแล้วนะคะ สายแล้ว...เก้าโมงกว่าแล้ว นี่ถ้าฉันไม่มาพวกพี่ก็คงจะยังไม่ตื่นกันใช่ไหมเนี่ย...มิน่าล่ะ พวกพี่รู้ไหม...ฉันเคาะประตูเรียกตั้งหลายรอบก็ไม่มีคนมาเปิด ขนาดโทรเข้ามือถือพี่ยุนโฮตั้งหลายรอบ...ยังไม่รับเลย รอตั้งนานแหนะ...เจ็บมือจะแย่" บ่นจบแล้วก็ยกมือข้างที่ใช้มันเคาะประตูให้เหล่าสมาชิกทงบังชินกิดู ทุกคนเห็นว่าที่ข้อนิ้วมือของเด็กสาวนั้นปรากฏรอยแดงอยู่ทั่ว ยุนโฮยื่นมือทั้งสองออกมาจับๆตรงนิ้วที่แดงของน้องสาว...เขาถอนหายใจ...แล้วมองหน้า
"ออดที่หน้าประตูก็มีทำไมไม่กดล่ะ จะเคาะทำไม..."
จีฮเยรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูต่อยหนักๆที่ท้องทำให้จุกจนพูดไม่ออกยืนอึ้งไป...เออ นั่นดิ...ออดมีทำไมไม่กด...นิ่งไปสักพักเพราะคิดหาคำแก้ตัวไม่ออกจึงได้แต่ทำเป็นหัวเราะแบบเจื่อนๆกลบเกลื่อนแทน
"แหะๆ ก็คนมันตื่นเต้นที่จะได้เจอพี่นี่น่า"
ยุนโฮส่ายหน้าให้กับความเอ๋อของน้องสาวตัวดีแล้วจึงยกมือขึ้นขยี้ผมน้องสาวด้วยความเอ็นดู อีกสามคนที่เหลือก็ได้แต่ยิ้มขำๆ
"แล้วชางมินไปไหนล่ะคะ ไม่อยู่หรอ?" ถามพร้อมกับมองหาเพื่อนผู้แสนจะอัจฉริยะ
"ไม่อยู่หรอก...รายนั้นน่ะอออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว" ผู้เป็นพี่ชายตอบน้องสาว จีฮเยพยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงรับรู้ แล้วแจจุงก็พูดขึ้นว่า
"เดี๋ยวพี่ไปทำกับข้าวก่อนดีกว่า...แล้วเราจะได้ทำคุกกี้กัน ว่าแต่จีฮเยกินอะไรมาหรือยังล่ะ"
"ยังเลยค่ะ งั้นให้ฉันช่วยพี่นะคะ" เด็กสาวอาสา
"โอเค...ได้เลย" อนุญาติแล้วก็บอกให้ยุนโฮช่วยยกข้าวของที่จีฮเยซื้อมาเข้าไปในครัว จีฮเยเดินตามทั้งสองเข้าไปในครัว ส่วนอีกสองคนที่เหลือก็ไปนั่งดูทีวีฆ่าเวลารออาหารมือเช้าแสนอร่อยที่คุณแม่ประจำวงเป็นคนทำในวันหยุดสุดแสนจะหาได้ยากยิ่งเช่นนี้...
.
.
To be continued...
=============
ขอบคุณทุกคนค่ะ ตอนแรกมันไม่ค่อยมีอะไรเลยนะ ว่าไหม? ตอนจบคงจะรอนานหน่อยนะคะ^^
ปล. เอสเจมาไทยอยากตามมากก็ไม่ได้ตาม แถมพรีเซลตั๋วคอนเอสเอ็มแล้วก็ยังไม่ได้จองอีก แงงงงงงง TT___TT อยากร้องไห้.......ต้องรอเดือนหน้า เศร้าเลย.....ไปเดือนหน้าเลยได้ไหมอ่ะ อยากได้บัตรคอนแล้วอ่ะ อยากเจอเอสเจกับดงบังด้วยอ่ะ แง้วววววว คิดถึงพวกพี่ทุกวันเลยยยยยยยยยย
ปล.1 HAPPY BIRTH DAY .........YESUNG OPPA!!!!! มีความสุขมากๆนะคะ รักพี่มากๆนะ
ปล.2 HAPPY BIRTH DAY......KIBUM OPPA!!! สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ หล่อวันหล่อคืนค่ะ