ShotFic

[SF] My Sister (1/2)

posted on 17 Aug 2008 09:08 by rabbitnoon  in ShotFic
 

 

 

Author : Shiyorin

Fan Fiction : TVXQ

Paring : Yunho x Jaejoong , Yuchun x Junsu and Changmin...

Genre : Romantic(?), Comedy(?) และอะไรอีกไม่รู้แล้วอ่ะ -_-! ฟิคเรื่อยๆค่ะ

Rate : PG-13

Author's note : อ่า...ห่างหายไปนานประมาณเดือนนึง  ได้ฤกษ์อัพบล็อกสักทีคับ  55+ นี่เป็นฟิคเรื่องใหม่ที่แต่งไว้ก่อนเปิดเทอมอาทิตย์นึงค่ะ ตอนแรกกะว่าจะแต่งให้จบก่อนแล้วค่อยเอามาลงเป็นตอนเดียว  แต่มันไม่มีอะไรจะอัพแล้วก็เลยเอาฟิคที่ยังแต่งไม่จบมาลงให้ได้อ่านกันก่อนค่ะ แหะๆ  ขอโทษด้วยนะคะถ้าชิโยรินจะบอกว่า  ตอนจบคงจะต้องรอกันนานเลยทีเดียวเชียวค่ะ  เพราะชิโยรินไม่ค่อยมีเวลาค่ะ  อาจจะเป็นช่วงปิดเทอมล่ะมั้ง?  แต่ถ้ามีเวลาก็อาจจะแต่งต่อให้จบเร็วๆค่ะ  อยากลง....แต่มันยังไม่ได้แต่งอ่ะ  T___T เศร้า... ไปอ่านฟิคกันดีกว่าเนอะ^^

 

 

Warning :  ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคYนะคะ เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าใครหลงเข้ามาอ่านหรือว่าไม่ชอบหรือรับไม่ได้ ก็ได้โปรดปิดหน้าต่างนี้ไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

 

=============

 

 

[SF] My Sister... (1/2)

 

 

ก๊อก!  ก๊อก!  ก๊อก!

 

 

มือเล็กของเด็กสาวกระทบลงบนบานประตูไม้ขัดมันเงางามสีน้ำตาลเข้มบานใหญ่สุดหรูราคาแพงขออพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งในกรุงโซล  ด้วยอาการร้อนรนระคนตื่นเต้นลุ้นระทึกไปพร้อมๆกัน  เนื่องจากว่าอยากจะพบหน้าใครบ้างคนที่อาศัยอยู่ภายในห้องนี้มานานแสนนาน...แต่ทว่ากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากบุคคลที่อยู่ภายในแม้แต่น้อย

 

"โอ๊ย!  ทำอะไรกันอยู่เนี่ย...ทำไมถึงไม่มีคนมาเปิดประตูสักทีนะ"  เสียงบ่นตามมาหลังจากที่เคาะประตูไปแล้วเป็นครั้งที่ห้า  ราวๆสิบนาทีได้แล้วที่เด็กสาวยืนรอพร้อมกับเคาะประตูบานใหญ่บานนี้จนมือบางเรียวสวยเจ็บช้ำไปหมด  หากแต่ประตูเจ้ากรรมก็ยังไม่ต้อนรับเธออยู่ดี

 

"อ่า...ลองโทรหาดีกว่า"  มือเล็กบางล้วงเข้าไปหยิบเครื่องมือสื่อสารที่พกติดตัวทุกครั้งขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กขึ้นมาแล้วกดเลือกเบอร์อันแสนคุ้นเคยของใครบางคน  ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือกดลงบนปุ่มโทรออกและยกมันขึ้นมาแนบหู

 

 

ตู๊ด......ตู๊ด......ตู๊ด

 

 

เสียงสัญญาณดังให้ได้ยินอยู่หลายครั้ง  แต่รู้สึกเหมือนว่าเจ้าของเครื่องนั้นจะไม่สนใจกับเจ้าเครื่องมือสื่อสารของตนเองเลยแม้แต่น้อย...ถึงได้ไม่รับสายเยี่ยงนี้

 

"อะไรเนี่ย...โทรศัพท์ก็ไม่รับหรือไงนะ"  เด็กสาวเริ่มเกิดอาการหงุดหงิดบวกกับการหิ้วของหนักที่เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์มาเก็ตด้วยแล้วยิ่งทำให้อาการหงุดหงิดเพิ่มากขึ้นอีกเท่าทวีคูณ...ถึงกระนั้นก็เถอะ...เธอก็ยังไม่ยอมแพ้

 

"เอาน่า...อดทนอีกนิด  ยังไงก็ต้องได้เจอแน่อยู่แล้ว  ใจเย็นๆ"  พูดกับตัวเองเบาๆเป็นการเรียกกำลังใจให้กลับคืนก่อนรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มียกมือขึ้นเคาะประตูบานใหญ่ตรงหน้าอีกครั้ง  ในใจก็ภาวนาขอให้คนที่อยู่ภายในรับรู้และออกมาเปิดประตูต้อนรับเธอโดยเร็ว...

 

 

.

.

 

 

ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมขนาดย่อมที่มีเตียงเดี่ยวห้าเตียงตั้งเรียงรายอยู่สองฝากฝั่ง  ชายหนุ่มคนหนึ่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของตนเองแผดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทั่วห้อง  เขาจึงค่อยๆเปิดเปลือกตามองหาแล้วพยายามเอื้อมมือออกไปควานหาโทรศัพท์มือถือตัวการมากดรับ...ทว่าแขนข้างซ้ายของเขากลับชาไร้ความรู้สึก...ที่เป็นเช่นนั้น...ก็เพราะว่ามีอีกร่างหนึ่งกำลังนอนทับแขนข้างซ้ายของเขาอยู่พร้อมกับมือบางสวยวางพาดบนตัวเขา

 

ชายหนุ่มร่างสูงสมส่วนขยับกายเพียงแผ่วเบาเพื่อยกมือบางสวยนั้นออก  แล้วจึงค่อยขยับศีรษะของอีกคนเล็กน้อยเพื่อดึงแขนของตนเองออกมา  เขายิ้มบางๆด้วยความเอ็นดูและโน้มตัวลงไปจุมพิตบนหน้าผากนวลเนียนของคนรักอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าเจ้าตัวนั้นจะตื่น  ก่อนที่เขาจะหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางเอาไว้ตรงโต๊ะข้างหัวเตียงมากดดู

 

 

‘3  misscall'

 

‘จีฮเย'

 

 

คิ้วของชายหนุ่มขมวดหมุ่นเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้โทรมาปลุกเขาเช้าวันหยุดที่แสนจะหาได้ยากยิ่งของสมาชิกวงทงบังชินกิเช่นนี้  "หืม  จีฮเยหรอ?"  ชายหนุ่มพึมพำชื่อของน้องสาวแท้ๆเพียงคนเดียวของตนเองออกมาด้วยความแปลกใจ  สงสัยว่าทำไมถึงโทรมาหาเขาในเวลาแบบนี้   แต่ความสงสัยนั้นก็คงอยู่ได้ไม่นานเมื่อเขาได้ยินเสียงเหมือนกับมีคนกำลังเคาะประตูดังแว่วเข้ามา...

 

 

ก๊อก!  ก๊อก!  ก๊อก!

 

 

จองยุนโฮเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือของตัวเองกำลังจะบอกให้ใครก็ได้ไปเปิดประตูที  แต่ก็พบกับเตียงนอนสองเตียงอันว่างเปล่า  ตรงหน้าเขาถัดจากเตียงของแจจุงที่เขานั่งอยู่เป็นเตียงของชางมิน  ซึ่งเขาคิดว่าเจ้าน้องเล็กของวงคงจะออกไปเรียนเป็นแน่  เพราะชางมินไม่เคยปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านเลยไปง่ายๆอยู่แล้ว

 

ถัดจากเตียงของชางมินก็เป็นเตียงของเจ้ายูชอนผู้หล่อเหลาสุดแสนจะเพอร์เฟ็คที่สาวๆทั้งหลายหมายปองอยากจะได้ไว้ครอบครองกันถ้วนหน้า  คนนี้ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา...ยุนโฮรู้ดีว่าอยู่ที่ไหน...เขาหันหน้าไปยังเตียงตรงข้ามกันกับเตียงของแจจุงทันที  ก็พบร่างของเจ้าไก่ยูชอนกำลังนอนกกกอดเจ้าโลมาน้อยจุนซูอย่างมีความสุขบนเตียงของเจ้าโลมาจริงอย่างที่คาดไว้  ถัดไปก็เป็นเตียงของเขาเอง

 

 

ยังไม่ตื่นกันเลย...งั้นอย่างนี้ฉันก็ต้องเป็นคนไปเปิดน่ะสิ...ทำไงได้...

 

 

.

.

 

 

ก๊อก!  ก๊อก!  ก๊อก!

 

 

จองยุนโฮผู้ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าวงทงบังชินกิกลุ่มบอยแบนด์ชื่อดังของเกาหลี  เดินอืดอาดพาร่างหมีๆของตนเองออกมาจากห้องนอนเพื่อที่จะไปเปิดประตูบ้านที่ตอนนี้เสียงเคาะรัวเร็วยังคงดังไม่หยุด  และรู้สึกเหมือนจะดังมากขึ้นกว่าเดิม  ทำให้เขาต้องรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

 

 

ก๊อก!  ก๊อก!  ก๊อก!

 

 

"ครับๆ  มาแล้วคร้าบบบบบ  จะเปิดเดี๋ยวนี้ล่ะ"

 

ทันทีที่บานประตูไม้ขัดมันบานใหญ่สีน้ำตาลเข้มสุดหรูราคาแพงเปิดออก  บุคคลภายนอกที่รออยู่ก่อนแล้วเห็นว่าใครเป็นคนเปิดประตูต้อนรับนั้นก็โถมตัวเข้าใส่ผู้มาต้อนรับทันที  จนคนถูกกอดแบบไม่อิโหน่อิเหน่แทบล้มทั้งยืนเพราะไม่ทันตั้งตัวของผู้มาเยือน...

 

"พี่ยุนโฮ!  คิดถึงพี่จังเลย"  เสียงใสเอ่ยออกมาทั้งๆที่ยังไม่ยอมปล่อยคนที่ถูกกอดให้เป็นอิสระ  แถมยังเพิ่มแรงกอดเข้าอีกจนคนถูกกอดจะขาดอากาศหายใจอยู่รอมร่อ

 

"เฮ้ย...จีฮเยปล่อยก่อน  พี่หายใจไม่ออก"  บอกพร้อมกับพยายามแกะมือเล็กๆของน้องสาวออกสุดฤทธิ์  จีฮเยที่พอได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกตัวจึงยอมปล่อยพี่ชายให้ออกมาสูดอากาศหายใจดังเดิม

 

"แล้วนี่มาได้ไงเนี่ยจีฮเย  พ่อกับแม่รู้หรือเปล่า?" 

 

"รู้สิ  ก็พี่บอกว่าพี่หยุดวันนี้ตอนที่เราโทรคุยกันครั้งก่อนไง  ฉันก็เลยขออนุญาตพ่อกับแม่มาหาพี่  โอ๊ย...คิดถึงพี่จัง...ขอกอดอีกทีสิ..."  พูดจบก็โถมตัวใส่พี่ชายใหม่อีกครั้ง  ยุนโฮกอดตอบเธอไปเช่นกันเพราะตัวเขาเองก็คิดถึงจีฮเยมากเหมือนกัน...ไม่รู้ว่าครั้งล่าสุดที่ได้พบกันนั้นเมื่อไร...เขาก็จำไม่ได้เสียแล้ว...

 

"ยุนโฮใครมาหรอ?  อ้าว...จีฮเย  ไปไงมาไงล่ะเนี่ย  ทำไมถึงมาที่นี่ได้"

 

"พี่แจจุง...สวัสดีค่ะ  ไม่ได้เจอกันนานเลย  ฉันมีเรื่องอยากจะให้พี่ช่วยหน่อยน่ะค่ะ"  พอเห็นแจจุงมาจีฮเยก็ปล่อยตัวพี่ชายทันที  แล้วถลาตัวเข้าไปเกาะแขนแจจุงพร้อมกับเอาหน้าถูๆไถๆที่แขนของคนสวยประจำวง  ทำหน้าทำตาเป็นเชิงออดอ้อนอีกต่างหาก...แจจุงเห็นดังนั้นก็เผยยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู  จึงยกมือขึ้นลูบหัวเด็กสาวเบาๆ

 

"นี่...น้อยๆหน่อยจีฮเย  แฟนพี่นะ"  ยุนโฮว่าด้วยความหมั่นไส้

 

"โถ่...พี่ยุนโฮอ่ะ  อย่ามาทำเป็นหวงไปหน่อยเลย  ฉันเป็นน้องพี่นะ" 

 

"ก็เพราะว่าเป็นน้องน่ะสิ  ถึงได้..."

 

"เอาน่ายุนโฮ  น้องอุตสาห์มาหานะ"  แจจุงรีบพูตัดบทยุนโฮก่อนที่มันจะไปกันยกใหญ่  แล้วจึงหันมาถามจีฮเยว่า  "แล้วอยากให้พี่ช่วยเรื่องอะไรล่ะ  หืม..."

 

"ก็...ฉันอยากให้พี่แจจุงสอยฉันทำคุกกี้หน่อยค่ะ  ฉันซื้อของมาเรียบร้ยแล้วด้วยนั้นไง"  ว่าแล้วก็ชี้ไปยังถุงพลาสติกใบใหญ่สองใบของซูเปอร์มาเก็ตที่วางอยู่หน้าประตูบ้าน

 

"ได้สิ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะ  เรื่องแค่นี้เอง  แต่ต้องหลังจากพี่ทำกับข้าวก่อนนะ"

 

"ค่ะ"  เด็กสาวตกลงรับคำอย่างว่าง่ายพร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างๆให้แจจุงเป็นการขอบคุณ

 

"ใครมาหรอฮะพี่?  อ้าวจีฮเย  หวัดดี  ไม่เจอกันนานเลย..."  เสียงแหบเล็กน้อยอันเป็นเอกลักษณ์ของจุนซูดังมาแต่ไกล  กำลังเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับเจ้าไก่ยูชอนซึ่งยังคงมีอาการงัวเงียแบบคนเพิ่งตื่นนอน  เนื่องจากว่าได้ยินเสียงคนเอะอะคุยกันข้างนอก  ทั้งสองจึงจำเป็นต้องผละจากที่นอนอันแสนสุขเดินออกมาดูว่าใครมาเยี่ยมเยียนแต่เช้า...

 

"หวัดดี  จีฮเย"  ยูชอนเอ่ยทักน้องสาวคุณหัวหน้าวงด้วยเสียงเนือยๆ  "มาแต่เช้าเลยนะเรา..."

 

"สวัสดีค่ะ  พี่จุนซู...พี่ยูชอน  นี่น่ะไม่เช้าแล้วนะคะ  สายแล้ว...เก้าโมงกว่าแล้ว  นี่ถ้าฉันไม่มาพวกพี่ก็คงจะยังไม่ตื่นกันใช่ไหมเนี่ย...มิน่าล่ะ  พวกพี่รู้ไหม...ฉันเคาะประตูเรียกตั้งหลายรอบก็ไม่มีคนมาเปิด  ขนาดโทรเข้ามือถือพี่ยุนโฮตั้งหลายรอบ...ยังไม่รับเลย  รอตั้งนานแหนะ...เจ็บมือจะแย่"  บ่นจบแล้วก็ยกมือข้างที่ใช้มันเคาะประตูให้เหล่าสมาชิกทงบังชินกิดู  ทุกคนเห็นว่าที่ข้อนิ้วมือของเด็กสาวนั้นปรากฏรอยแดงอยู่ทั่ว  ยุนโฮยื่นมือทั้งสองออกมาจับๆตรงนิ้วที่แดงของน้องสาว...เขาถอนหายใจ...แล้วมองหน้า

 

"ออดที่หน้าประตูก็มีทำไมไม่กดล่ะ  จะเคาะทำไม..."  

 

จีฮเยรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูต่อยหนักๆที่ท้องทำให้จุกจนพูดไม่ออกยืนอึ้งไป...เออ  นั่นดิ...ออดมีทำไมไม่กด...นิ่งไปสักพักเพราะคิดหาคำแก้ตัวไม่ออกจึงได้แต่ทำเป็นหัวเราะแบบเจื่อนๆกลบเกลื่อนแทน

 

"แหะๆ  ก็คนมันตื่นเต้นที่จะได้เจอพี่นี่น่า"

 

ยุนโฮส่ายหน้าให้กับความเอ๋อของน้องสาวตัวดีแล้วจึงยกมือขึ้นขยี้ผมน้องสาวด้วยความเอ็นดู  อีกสามคนที่เหลือก็ได้แต่ยิ้มขำๆ

 

"แล้วชางมินไปไหนล่ะคะ  ไม่อยู่หรอ?"  ถามพร้อมกับมองหาเพื่อนผู้แสนจะอัจฉริยะ

 

"ไม่อยู่หรอก...รายนั้นน่ะอออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว"  ผู้เป็นพี่ชายตอบน้องสาว  จีฮเยพยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงรับรู้  แล้วแจจุงก็พูดขึ้นว่า

 

"เดี๋ยวพี่ไปทำกับข้าวก่อนดีกว่า...แล้วเราจะได้ทำคุกกี้กัน  ว่าแต่จีฮเยกินอะไรมาหรือยังล่ะ"

 

"ยังเลยค่ะ  งั้นให้ฉันช่วยพี่นะคะ"  เด็กสาวอาสา

 

"โอเค...ได้เลย"  อนุญาติแล้วก็บอกให้ยุนโฮช่วยยกข้าวของที่จีฮเยซื้อมาเข้าไปในครัว  จีฮเยเดินตามทั้งสองเข้าไปในครัว  ส่วนอีกสองคนที่เหลือก็ไปนั่งดูทีวีฆ่าเวลารออาหารมือเช้าแสนอร่อยที่คุณแม่ประจำวงเป็นคนทำในวันหยุดสุดแสนจะหาได้ยากยิ่งเช่นนี้...

 

 

.

.

 

 

To be continued...

 

 

=============

 

 

ขอบคุณทุกคนค่ะ  ตอนแรกมันไม่ค่อยมีอะไรเลยนะ  ว่าไหม?  ตอนจบคงจะรอนานหน่อยนะคะ^^

 

 

ปล.  เอสเจมาไทยอยากตามมากก็ไม่ได้ตาม  แถมพรีเซลตั๋วคอนเอสเอ็มแล้วก็ยังไม่ได้จองอีก  แงงงงงงง  TT___TT  อยากร้องไห้.......ต้องรอเดือนหน้า  เศร้าเลย.....ไปเดือนหน้าเลยได้ไหมอ่ะ  อยากได้บัตรคอนแล้วอ่ะ  อยากเจอเอสเจกับดงบังด้วยอ่ะ  แง้วววววว  คิดถึงพวกพี่ทุกวันเลยยยยยยยยยย

 

 

 

ปล.1 HAPPY BIRTH DAY .........YESUNG OPPA!!!!!  มีความสุขมากๆนะคะ รักพี่มากๆนะ

 

 

ปล.2 HAPPY BIRTH DAY......KIBUM OPPA!!!  สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ หล่อวันหล่อคืนค่ะ