Ai Shiyorin ^^

 

Close Friend (Chapter...6) End

 

Author : Shiyorin

Fan fiction : TVXQ

Paring : Yunho x Jaejoong , Yuchun x Junsu and Changmin...

Genre : Romantic, Comedy , Drama

Rate : PG-13

Author's note : Re-post ค่ะ

 

 

Warning :  ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคYนะคะ เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าใครหลงเข้ามาอ่านหรือว่าไม่ชอบหรือรับไม่ได้ ก็ได้โปรดปิดหน้าต่างนี้ไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

 

 

Close Friend

: Chapter 6 End

 

 

 

หลังจากที่อึนเฮได้บอกเลิกกับยุนโฮแล้ว คุณหมีของเราก็เกิดอาการมีความสุขมากผิดปกติ เพราะในขณะที่กำลังนั่งเรียนอยู่ตอนนี้เจ้าตัวก็ยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่เลิกตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องแล้ว จนยูชอนที่นั่งอยู่ข้างๆอดหมั่นไส้ขึ้นมาไม่ได้

 

 

มันจะมีความสุขอะไรขนาดน้านนนน....

หมั่นไส้โว้ย!!!!

 

 

ยูชอนที่นั่งมองยุนโฮยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เริ่มจะทนไม่ไหวกับอาการมีความสุขจนออกนอกหน้าของเพื่อนตัวดี เลยยกปากกาที่ตัวเองถือค้างเอาไว้ขึ้นมาเคาะหัวยุนโฮซะหนึ่งป้าบใหญ่ๆ โทษฐานที่มีความสุขแล้วไม่ยอมบอกเพื่อน ส่วนเจ้าตัวที่โดนปากกาเคาะหัวก็หันหน้ามาด่าไอ้คนที่มันบังอาจมาขัดความสุขแถมยังมาทำร้ายร่างกายกันอีก

 

 

" โอ๊ย!!! อะไรวะ!! เจ็บนะเฟ้ย!! " ด่าไปมือก็คลำหัวตรงบริเวณที่โดนปากกาเคาะไปด้วย

 

 

" ก็นายน่ะเป็นอะไร ครั้งที่แล้วฉันเห็นนายนั่งเหม่อเพราะเรื่องของแจจุง แล้วครั้งนี้ฉันเห็นนายนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตั้งนาน มันจะมีความสุขอะไรนักหนา ฉันรำคาญแล้ว แล้วจะเกี่ยวกับแจจุงอีกหรือเปล่าเนี่ย? " ยูชอนที่ทนไม่ไหวเริ่มจะอารมณืเสียแล้ว

 

 

" แล้วนายยุ่งอะไรด้วยเล่า ฉันจะมีความสุขมันก็เรื่องของฉัน นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอกน่า " ยุนโฮพูดอย่างรำคาญนิดๆเพราะยังเคืองไม่หายที่โดนปากกาเคาะหัว

 

 

" แต่ฉันอยากรู้ เพราะฉะนั้นเล่ามาซะดีๆ ก่อนที่ฉันจะถีบนายตกจากที่ๆนายกำลังนั่งอยู่ " บอกแล้วก็ทำท่าจะถีบจริงๆ ยุนโฮจึงจำเป็นต้องเล่าเรื่องที่อึนเฮบอกเลิกเขาให้ยูชอนฟังอย่างเลี่ยงไม่ได้ ยูชอนนั้นก็ตั้งใจฟังอย่างที่สุดจนไปสนใจเรียนอีกต่อไป

 

 

เมื่อยุนโฮเล่าจบก็ต้องแปลกใจ เพราะว่ายูชอนนั้นไม่มีทีท่าว่าจะแสดงอาการอะไรออกมาเลยสักนิด ต่างจากครั้งที่แล้วลิบลับที่เขาบอกว่าอาจจะชอบแจจุง เจ้าเพื่อนตัวดีนี่ดันทำท่าตกอกตกใจตะโกนซะดังลั่นเชียว มันต้องมีอะไรแน่ๆ...

 

 

" นี่นายไม่ตกใจเลยหรอ? " ถามยูชอนที่ยังคงทำหน้าเฉย

 

 

" ก็นิดหน่อยน่ะ เพราะว่าฉันรู้อยู่แล้วว่านายจะต้องเลิกกับอึนเฮแน่ๆ "

 

 

" แล้วนายรู้ได้ไง " ถามอย่างสงสัย

 

 

" เอ่อ...คือว่า...อย่าโกรธฉันเลยนะ คือฉันกับจุนซูเราช่วยกันวางแผนชวนนายกับแจจุงไปดูหนังกันแล้วชิ่งหนีน่ะ แล้วจากนั้นจุนซูก็โทรไปชวนอึนเฮมา เขาคงจะเห็นพวกนายสองคนแหละ แต่เห็นอะไรนี่ฉันไม่รู้นะเพราะว่าฉันไม่ได้อยู่ในเหต์การณ์ " ยูชอนบอกทุกอย่างกับยุนโฮที่ตอนนี้ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

 

 

นั่นไงล่ะ...นึกแล้วเชียว

ว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ

 

 

" อ้อ! แล้วก็ยังมีชางมินอีกคนนะ ที่เจ้านั่นบอกว่าไม่อยากไปน่ะจริงๆแล้วอยากไปใจจะขาดแต่โดนจุนซูบังคับน่ะ จะได้ไม่ไปเป็นก้างพวกนายไง " พูดจบแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ " ว่าแต่อึนเฮเขาเห็นอะไรหรอ? "

 

 

" ไม่อะไรหรอกน่า " ยุนโฮทำเป็นบ่ายเบี่ยงไม่ยอมบอก

 

 

" ที่แท้ก็เป็นฝีมือพวกนายนี่เอง มิน่าล่ะอึนเฮเขาถึงบอกเลิกกับฉันน่ะ...แต่ก็ขอบใจพวกนายมากนะ " ยุนโฮตบแขนยูชอนเบาๆสองที่เป็นการขอบคุณ

 

 

" แหม...ฉันรู้ว่านายอยากจะสารภาพรักกับแจจุงใจจะขาดแล้วใช่ม้า~ " ยูชอนยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่เหมือนเดิม

 

 

" เออดิ แล้วพวกนายห้ามมาขัดจังหวะฉันนะเว้ย! ไม่งั้นมีเตะ " ยุนโฮพูดเตือนยูชอน เพราะว่าเขารอโอกาสนี้มานานไม่อยากให้มีใครขัดจังหวะ ถ้าเกิดมีล่ะก็...เขาจะฆ่ามัน!!!!

 

 

" โอเคเลยเพื่อน รับรองฉันไม่ขัดจังหวะนายแน่ๆ แต่ว่าวันหลังอย่าลืมเลี้ยงข้าวฉันกับจุนซูแล้วก็เจ้าชางมินด้วยล่ะ โอ๊ะ! เลิกเรียนแล้วฉันจะต้องไปบอกจุนซูซะหน่อย แล้วเจอกัน " พูดจบก็ลุกจากที่นั่งโบกมือให้ยุนโฮแล้วออกจากห้องไป

 

 

ส่วนยุนโฮก็ยังคงนั่งยิ้มอยู่คนเดียวสักพัก กะว่าวันนี้เขาจะต้องบอกรักแจจุงให้ได้เลย...

 

 

_______________

 

 

ที่บ้านทุกคนต่างก็ทำนู้นทำนี่ตามปกติของตัวเอง จุนซูและยูชอนกำลังนั่งเล่นเกมส์กันอยู่ในห้องของจุนซู แจจุงกำลังอยู่ในครัวทำความสะอาด ชางมินกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวีที่มียุนโฮกำลังนั่งดูอยู่ แต่รู้สึกว่าจะมีแค่ยุนโฮคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ค่อยปกติสักเท่าไร

เพราะว่าเจ้าตัวเล่นนั่งมองนาฬิกาทุกๆสิบนาที แล้วก็กดรีโมททีวีไปๆมาๆพร้อมกับถอนหายใจไปด้วย จนชางมินที่นั่งทำการบ้านอยู่ใกล้ๆบ่นออกมาด้วยความรำคาญ

 

 

" นี่พี่ยุนโฮ!! เมื่อไรพี่จะเลิกถอนหายใจแล้วก็กดรีโมทเปลี่ยนช่องไปเรื่อยเปื่อยเสียที ผมรำคาญนะ มันไม่มีสมาธิ! " บ่นเสร็จแล้วก็เก็บของแล้วเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป

 

 

แต่ยุนโฮก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักยังคงทำแบบนั้นต่อไป จนเวลาร่วงเลยผ่านไปนานพอสมควรทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว เว้นแต่แจจุงที่ยังคงอยู่ในครัว สักพักแจจุงก็เดินออกมาจากในครัวกำลังจะเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง แต่ถูกยุนโฮเรียกไว้ซะก่อน

 

 

" แจจุง! " ยุนโฮเรียก

 

 

" หืม...มีอะไรหรอ? " เลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

 

 

" เอ่อ...คือว่า ฉันมีเรื่องจะบอกน่ะ คืนนี้ตอนห้าทุ่มออกมาเจอฉันที่ริมระเบียงหน่อยนะ " พูดจบก็รีบหายตัวไปเลยทันที

 

 

แจจุงทำหน้างงเล็กน้อยกับท่าทางแปลกๆของยุนโฮ แล้วเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป

 

 

_______________

 

 

ค่ำคืนนี้มีดาวเต็มท้องฟ้าให้ความรู้สึกที่โรแมนติกสุดๆ ถ้าได้ยืนมองดูดวงดาวพร้อมกับคนรักก็คงจะรู้สึกดีไม่น้อย...แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะว่าจองยุนโฮไม่ได้รักคิมแจจุง

 

 

แจจุงเดินออกมายืนอยู่ที่ริมระเบียงก่อนเวลาที่ยุนโฮนัดไว้ เขาไม่อยากให้ยุนโฮต้องรอจึงเป็นฝ่ายมารอซะเอง สิ่งที่ยุนโฮจะบอกเขานั้นคืออะไรเขาก็ไม่รู้ แต่ก็ขอให้มันเป็นสิ่งที่ดีก็แล้วกันนะ...

 

 

ยุนโฮเปิดประตูออกมาจากห้องนอนมองไปที่ริมระเบียงเห็นว่าแจจุงกำลังยืนมองดาวอยู่ จึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างเงียบๆเพราะไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวของแจจุง เดินไปแล้วก็หยุดยืนอยู่ข้างหลังสักพักเพื่อที่จะมองคนตรงหน้าให้เต็มตาแล้วจึงเอ่ยขัดขึ้น

 

 

" คืนนี้ดาวสวยนะ " สิ้นเสียงยุนโฮ แจจุงสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจแล้วหันมามองตามต้นทางของเสียงที่ได้ยิน ยุนโฮยืนมาหยุดอยู่ข้างๆ

 

 

" อืม สวยมาก... " แจจุงหันไปมองท้องฟ้าที่มีดาวนับร้อยดวงส่องประกายแสงสว่างต่อแล้วพูดว่า " ถ้าได้อยู่กับคนรักในเวลานี้คงจะดีไม่น้อยเลยนะ "

 

 

" แต่ว่าฉันคงจะไม่มีวันนั้นหรอก... " พูดแล้วก็ทำหน้าเศร้า

 

 

" ทำไมนายถึงคิดแบบนั้นล่ะแจจุง " ยุนโฮรู้สึกไม่ชอบเลยที่เห็นแจจุงทำหน้าเศร้า เพราะมันทำให้เขารู้สึกเจ็บไปด้วย

 

 

ทำไมจะไม่มีล่ะ..ก็ฉันไง...

 

 

" ช่างเถอะ ว่าแต่นาย มีอะไรจะบอกฉันหรอ? " แจจุงเลิกทำหน้าเศร้าแล้วหันมายิ้มให้แทน ไม่อยากให้ยุนโฮต้องเป็นห่วง

 

 

" คือว่า...ฉันน่ะ...เลิกกับอึนเฮแล้วล่ะ "

 

 

" ทำไมล่ะ " แจจุงหันมามองยุนโฮด้วยความสงสัยเพราะไม่เห็นว่าจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ทั้งสองคนต้องเลิกกัน ถึงแม้ว่าภายในใจตอนนี้จะดีใจอยู่ไม่น้อยก็ตาม แต่ก็เป็นห่วงยุนโฮกลัวว่ายุนโฮจะเสียใจ

 

 

" ก็เพราะว่าฉันรักคนอื่นอยู่น่ะสิ " ยุนโฮหันมามองแจจุง พยายามสื่อความหมายออกมาทางสายตาให้คนตรงหน้าได้รับรู้

 

 

แต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะไม่รับรู้เลยสักนิด พอแจจุงได้ยินว่ายังมีอีกคนนอกจากอึนเฮอยู่ในใจของยุนโฮก็ทำให้เจ้าตัวรู้สึกเสียใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา จึงต้องก้มหน้าหลบยุนโฮเพื่อซ่อนน้ำตาที่มันพาลจะไหลออกมาอาบทั้งสองข้างแก้ม เขาไม่อยากให้ยุนโฮเห็นมัน เพราะกลัวว่ายุนโฮจะรู้ความในใจของเขา

 

 

แต่คนอย่างยุนโฮถึงแม้ว่าจะซื่อบื้อบ้างในบางครั้ง แต่สำหรับในเวลาแบบนี้มีหรือว่าเขาจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังจะร้องไห้ ในเมื่อคนตรงหน้านี้ก็รักเขาเหมือนกับที่เขารัก

ยุนโฮเชยคางของแจจุงขึ้นมาเพื่อให้มองหน้ากัน แล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั่นที่ปริ่มไปด้วยหยาดน้ำตาเล็กๆซึ่งกำลังจะเริ่มไหลออกมา แต่เจ้าของพยายามอย่างที่สุดที่จะสะกัดกลั้นมันเอาไว้

 

 

" นายรู้ไหมว่าคนอื่นที่ฉันรักคือใคร? " ยุนโฮถามพร้อมกับยิ้มให้ แจจุงส่ายหน้าไม่รู้ว่าคนอื่นที่ยุนโฮพูดถึงคือใคร

 

 

" คนที่ฉันรักก็คือ... " ยุนโฮหยุดเว้นคำพูดสักพักแล้วต่อว่า " ...นายไง "

 

 

แจจุงรู้สึกเหมือนว่าหัวใจกำลังจะหยุดเต้น สิ่งที่ยุนโฮพูดคือสิ่งที่เขารอคอยมันมานแสนนาน และไม่คิดว่าจะได้ยินคำๆนี้จากปากของยุนโฮ

 

 

นายรักฉันจริงหรือ?

นายรักฉันจริงๆใช่ไหม...

 

 

น้ำตาที่พยายามกลั้นมันเอาไว้เมื่อครู่ ตอนนี้มันกำลังไหลออกมาอาบเต็มสองข้างแก้มเนียนอย่างไม่ขาดสาย ไม่ใช่เพราะความเศร้า...ไม่ใช่เพราะความเสียใจ...แต่เป็นเพราะความดีใจต่างหาก...

 

 

ดีใจที่การรอคอยสิ้นสุดลงเสียที...

 

 

ยุนโฮใช้สองมือช่วยปาดน้ำตาให้อย่างถนุถนอม เข้าใจดีว่าแจจุงรู้สึกอย่างไร..คงจะดีใจมากสินะ..

แจจุงที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่เอ่ยถามยุนโฮ เพื่อย้ำให้แน่ใจว่าสิ่งที่ตนเองได้ยินเมื่อครู่คือว่าจริง...เขาไม่ได้ฝันไป

 

 

" นะ...นาย...ระ...รักฉันจริงๆหรอ นะ...นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? " แจจุงพูดตะกุกตะกักเล็กน้อยเนื่องจากแรงสะอื้นจากการร้องไห้

 

 

แทนคำพูดใดทั้งหมด ยุนโฮก้มลงประทับรอบจูบที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าอย่าอ่อนโยน ถ่ายทอดความรู้สึกทุกอย่างที่ตัวเขามีให้ร่างบางได้รับรู้ ความหอมหวานที่ยุนโฮมอบให้ทำให้แจจุงแทบจะทรุดลงกองกับพื้นถ้าไม่มีอ้อมแขนของคนตัวสูงนี่มาช่วยประคองไว้ เขาคงได้เจ็บตัวเป็นแน่แท้...

 

 

ยุนโฮจำเป็นต้องผละออกจากความหอมหวานจากริมฝีปากสีแดงอมชมพูนั่นอย่างเสียดาย เพราะถ้าเกิดมากกว่านี้..มีหวังคนตรงหน้านี้ได้หมดลมหายใจก่อนแน่ๆกับการกระทำอันหวาบหวิวหัวใจเช่นนี้...

แจจุงหอบหายใจเล็กน้อยเพื่อตักตวงเอาออกซิเจนเข้าไปในปอด แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเจอยุนโฮที่กำลังมองเขาด้วยสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง ก็รีบก้มหน้าลงหลบสายตาของยุนโฮด้วยความเขินอาย ยุนโฮยิ้มน้อยๆอย่างเอ็นดูให้กับคนน่ารักตรงหน้า

 

 

น่ารักจัง ^_^ ...

 

 

" ที่นี้รู้หรือยังล่ะว่าฉันรักนายจริงหรือเปล่า " ยุนโฮเชยคางของแจจุงขึ้นมาอีกครั้ง " แล้วนายล่ะ รักฉันบ้างหรือเปล่า...หืม? "

 

 

แจจุงหลบสายตาของยุนโฮเล็กน้อยก่อนจะพลักหน้าตอบว่า " รักสิ "

แล้วใบหน้าอันเนียนขาวของเจ้าตัวก้ขึ้นสีแดงจัดซะจนมะเขือเทศยังอายเลย

 

 

ยุนโฮยิ้มกว้างด้วยความพอใจในคำตอบที่ได้ แล้วดึงตัวแจจุงเข้ามกอดด้วยความรักสุดหัวใจ แจจุงกอดตอบยุนโฮด้วยความโหยหาในความรักที่ตัวเองรอคอยมานานเช่นกัน ทั้งสองกอดกันอยุ่แบบนั้นสักพักจึงผละออก แล้วสบตากันและกันถ่ายทอดความรู้สึก'รัก'ทั้งหมดที่มีให้แก่กัน

 

 

" คืนนี้ดาวสวนนะ " แจจุงยิ้มขำเล็กน้อยกับคำพูดของยุนโฮ เข้าใจดีว่ายุนโฮหมายถึงอะไร

 

 

" อืม...สวยมาก " พูดจบทั้งสองก็ยิ้มหวานให้กันอีกรอบ

 

 

ยุนโฮกอดร่างของแจจุงจากด้านหลัง ยืนมองดูดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยกัน

บรรยากาศยามนี้ช่างโรแมนติกยิ่งนัก...ได้อยู่กับคนที่รักในเวลาแบบนี้...ช่างมีความสุขจริงๆ...

 

 

---THE END---

 

 

_______________

 

 

Shiyorin's Talk : จบแล้วนะคะ จะเป็นอย่างที่คิดกันหรือเปล่าก็ไม่รู้เนอะ 55+ พรุ่งนี้ชิโยรินกะจะไปจองบัตรคอนเอสเจแล้วค่ะ ไม่รู้จะมีเพื่อนไปดูด้วยป่าวก็ไม่รู้ วันอังคารนี้คงอดแน่ๆ เสียดายเยซองโอป้ามาด้วยอ่ะ เซ็งเลย -_- แต่วันที่ 8 มิถุนานี้จะไปหาดงบังที่ Centrel World ล่ะ เทพจะมาไทยแล้ว.... ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาค่ะ