Ai Shiyorin ^^

Author : Shiyorin

Fan fiction : Super Junior

Paring : Kyuhyun x Sungmin

Genre : Romantic

Rate : PG-13

Author's note : Shot Fic เรื่องแรกค่ะ

Warning :  ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคYนะคะ เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ถ้าใครหลงเข้ามาอ่านหรือว่าไม่ชอบหรือรับไม่ได้ ก็ได้โปรดปิดหน้าต่างนี้ไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

======================

Following  feat. Kyuhyun x Sungmin

ผมกำลังเดินอยู่เพียงลำพังท่ามกลางผู้คนมากมาย  ที่เดินกันขวักไขว่บนท้องถนนสายที่เป็นแหล่งช้อปปิ้งขึ้นชื่อติดอันดับต้นๆของประเทศ  ทั้งสองฝากฝั่งของถนนคราคร่ำไปด้วยร้านรวงต่างๆ  ซึ่งล้วนแล้วแต่ดึงดูดใจเหล่านักช้อปตัวยงที่พร้อมจะยอมเสียสละทรัพย์สินของตนเองออกมาจากกระเป๋าใบย่อมทันที หากพานพบบางสิ่งบางอย่างที่ตนเองปรารถนา

คืนนี้สภาพอากาศค่อนข้างหนาวเย็นเนื่องจากกำลังจะก้าวเข้าสู่ช่วงฤดูหนาว  แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจจะต้านทานผู้คนมากหน้าหลายตาที่หลั่งไหลเข้ามายังถนนสายนี้ได้  ผมมองไปตามทางรอบๆตัวเห็นคู่รักกำลังเดินจับมือกัน  บ้างก็ควงแขนกันเดินชมสินค้าตามร้านค้าต่างๆ เห็นพวกเด็กผู้หญิงวัยรุ่นเดินด้วยกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนพลางพูดคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน  และก็ยังมีผู้ใหญ่วัยทำงานมาเดินดูสินค้าเพื่อคลายความเมื่อยล้าหลังจากที่โหมงานหนักมาทั้งวัน

แต่ผู้คนเหล่านั้นก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของผมเลยสักนิด...

เพราะว่าตอนนี้...ผมกำลังแอบเดินตามใครบางคนอยู่ต่างหากล่ะ...

เขาคือคนที่ผมแอบชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยล่ะฮะ  ดูจากหน้าตาและท่าทางของเขาแล้ว  เขาน่าจะอายุน้อยกว่าผมสักสองถึงสามปีเห็นจะได้นะฮะ  ผมพบกับเขาครั้งแรกก็เมื่อประมาณสามเดือนที่แล้วเห็นจะได้  เพราะว่าเข้ามาซื้อหนังสือในร้านที่ผมทำงานอยู่ประจำน่ะฮะ

========================

สามเดือนก่อนหน้านี้

" ซองมิน  เอาหนังสือออกใหม่นี่ไปจัดที่ชั้นให้ทีสิ  ฉันเช็คเรียบร้อยแล้วล่ะ "  เสียงใสๆของชายหนุ่มร่างบางหน้าหมวยเรียกเพื่อที่จะมอบหมายงานชิ้นต่อไปให้ผม  หลังจากที่ผมพึ่งจะเดินไปหาหนังสือให้ลูกค้าเสร็จ

" ได้เลยดงเฮ  เดี๋ยวหนังสือใหม่พวกนี้ฉันจัดการเอง  นายไปอยู่ที่เคาน์เตอร์เถอะ  ดูท่าทางเจ้าลิงฮยอกแจจะทำอะไรไม่ค่อยได้เรื่อง "  ผมตอบรับดงเฮพร้อมกับยกลังใส่หนังสือที่มาใหม่วันนี้ขึ้นมา

" โอเค  งั้นฉันฝากด้วยนะ "  พูดจบดงเฮก็เดินไปยังเคาน์เตอร์เพื่อรอคิดเงินให้กับลูกค้าแทนชายหนุ่มผมทอง  ผิวขาวซีดเหมือนไก่ต้มสุก  ตัวผอมราวกับกุ้งแห้ง  แถมยังหน้าตาเหมือนลิงที่มีนามว่า 'ฮยอกแจ'  ซึ่งบัดนี้โดนไล่ให้ไปเช็ดกระจกหน้าร้านแทนด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับเต็มเปี่ยม

ผมวางลังที่บรรจุหนังสือใหม่ไว้เต็มลงบนพื้นด้านข้างตัวเพื่อจะได้หยิบได้สะดวก  แล้วจัดแจงจัดมันเข้าที่เข้าทางให้เรียบร้อยตามที่ที่มันควรจะอยู่

ร้านหนังสือแห่งนี่คือร้านที่ผมและเพื่อนๆร่วมกันเปิดฮะ  นอกจากจะเป็นเจ้าของร้านแล้วยังต้องเป็นพนักงานเองอีกด้วย  จะได้ไม่ต้องเปลืองคาจ้างไงฮะ  งานก็มีทำเงินก็ไม่ต้องจ่ายมาก  เพราะแค่ค่าหนังสือที่ต้องสั่งมาทุกเดือนบวกกับค่านิตยสารรายสัปดาห์และค่าหนังสือพิมพ์รายวัน  มันก็ทำให้ค่าใช่จ่ายของร้านเยอะพออยู่แล้วล่ะฮะ   แต่ถึงยังนั้นก็ยังได้กำไรมากพอที่จะแบ่งสันปันส่วนให้กับทุกนที่เป็นเจ้าของร้านแห่งนี้

ระหว่างที่ผมกำลังจัดหนังสือมาใหม่ของเดือนนี้เข้าชั้นหนังสือพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆไปด้วยอย่างมีความสุข  ก็ดันมีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นมาขัดจังหวะความสุขของผมซะนี่

" ขอโทษครับ  คุณพนักงาน " 

เมื่อได้ยินเสียงเรียกผมรู้สึกเคืองมากๆเลยที่มันบังอาจมาจังหวะความสุขของผม  แต่พอผมหันหน้ามาพบกับต้นเสียงนั้น  ผมรู้สึกว่าตัวของผมเองกำลังแข็งเป็นหินไปแล้วล่ะฮะ

O________________O!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

โอ้วววววววววววววววววววววววว  หน้าตาดีชะมัดเลย..

เบื้องหน้าผมปรากฎร่างของชายหนุ่มผิวขาว  รูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีระดับนักร้องกลุ่มบอยแบนด์ชื่อดังชั้นแนวหน้าของประเทศเลยล่ะฮะ  เขาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ผม  ซึ่งมันทำให้ผมยืนตะลึงตาค้างไปเลย

" เอ่อ  ขอโทษนะครับ  คุณช่วยหาหนังสือเล่มนี้ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ "  เขาบอกพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆที่ปรากฎลายมือแบบหวัดๆเป็นตัวอักษรแสดงชื่อหนังสือที่เขาต้องการให้ผม

แต่ว่าตอนนี้ผมกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาทของผมเลยสักนิด  เพราะสายตาของผมมัวแต่จดจ้องที่ใบหน้าของเขาอยู่  จนเขาต้องเรียกซ้ำอีกครั้ง

" คุณครับ  คุณ! " 

" อะ!  ครับ  มีอะไรให้ผมช่วยหรือฮะ? " 

เมื่อตื่นจากภวังค์  ผมก็ทำเป็นเนียนโดยการถามเขากลับด้วยดวงตาใสซื่อ  แต่ทว่าใบหน้าของผมนี่สิฮะ  มันแดงเถือกอย่างกับลูกมะเขือเทศสุกไปหมดแล้ว

น่าอายชะมัดเลย  >.<

และเหมือนว่าเขาจะรู้จึงยิ้มขำๆ " คือว่า...ผมอยากให้คุณช่วยหาหนังสือเล่มนี้ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ "

เขายื่นกระดาษมาให้  ผมรับมาดูนิดนึงก่อนบอกให้เขารอสักครู่แล้วจึงเดินแยกออกมาเพื่อที่จะไปหาหนังสือที่เขาต้องการ  เมื่อได้แล้วผมก้นำหนังสือยื่นให้เขา  เขารับมันไปพร้อมกับยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณ

" ขอบคุณนะครับ "  เขาโค้งให้ผมและหันหลังกำลังจะเดินจากไป  แต่เขาก็ชะงักไปนิดแล้วหันหลังกลับมาพูดกลับผมว่า

" หน้าคุณแดงมากๆเลย  ท่าทางคุณจะไม่สบายนะครับ "  พูดจบก็เดินจากไป

ผมมองตามเขาไปยังเคาน์เตอร์คิดเงินจนกระทั่งเขาออกจากร้านไป  ตอนนี้นี่เองที่ผมรู้สึกว่าใบหน้าของผมมันร้อนแค่ไหน  ร้อนมาก...จนแถบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆเลยล่ะฮะ

นับจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็มาที่ร้านหนังสือทุกวัน  แถมยังมาในช่วงที่ผมใกล้จะเลิกงานพอดีซะด้วย  พอผมเลิกงาน  เขาก็ออกจากร้านไปก่อนหน้าผมเพียงแค่ไม่กี่นาที  ผมจึงนึกสนุกเลยลองแอบเดินตามเขาดู  อยากรู้ว่าเขาจะทำไรต่อ

บางทีผมก็ตามเขามาจนถึงอพาร์ทเม้นที่เขาอยู่เลยล่ะฮะ  เขาอยู่อพาร์ทเม้นใกล้ๆกับผมนี่เอง  ผมจึงรู้สึกดีที่ไม่ต้องเดินกลับบ้านคนเดียวอย่างเช่นเคย  อีกอย่างผมก้จะได้กลับบ้านพร้อมกันกับเขาทุกวันเลยด้วยนะฮะ

อ่ะ....อย่าเพิ่งหาว่าผมโรคจิตนะฮะ  ก็ผมชอบเขานี่นา  แต่ผมไม่กล้าพอที่จะเข้าไปคุยกับเขา  แค่ถามชื่อนะผมยังไม่กล้าเลย  ผมจึงได้แต่คิดที่จะเดินตามเขาแบบนี้ไปเรื่อยๆ  แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้วล่ะ ^_^

========================

กลับมาปัจจุบัน

ตอนนี้ผมกำลังเดินตามเขาเรื่อยๆด้วยระยะทางที่ห่างกันพอสมควร  เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับร้านรวงต่างๆมากมายนัก  เพียงแค่เดินไปเรื่อยๆเหมือนกับเป็นการผ่อนคลายมากกว่า

การที่ผมแอบเดินตามเขาทุกวันแบบนี้มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเบื่อเลย  ตรงกันข้ามกลับทำให้ผมสนุกและมีความสุขมากกว่า  เพราะดูเหมือนว่าเขาจะชอบหาสถานที่ที่เปรียบเสมือนแหล่งพักผ่อนหย่อนใจเดินไปเรื่อยๆทุกๆวันแบบนี้ก่อนที่เขาจะกลับบ้าน  และนั่หก็ทำให้ผมได้เปิดหูเปิดตาไปกับสถานที่เหล่านั้นด้วยฮะ

โอ๊ะ!  นั่น   เขากำลังจะเดินออกจากถนนสายนี้แล้วล่ะฮะ  ผมต้องรีบตามไปแล้วล่ะ  เพราะยิ่งเวลาในค่ำคืนนี้ผ่านไปมากเท่าไร  ดูเหมือนว่าผู้คนก็จะยิ่งเพิ่มมากกขึ้นเท่านนั้น

ผมกระชับเสื้อกันหนาวสีชมพูตัวโปรดให้แนบชิดกับตัวมากขึ้น  พร้อมกับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะตามเขาออกจากถนนสายนี้  เขาเดินเลี้ยวตามทางข้างหน้ามุ่งหน้าสู่เส้นทางที่จะนำพาไปพบกับบ้านของเขา  ผมพยายามเดินให้เร็วขึ้นอีกจะได้ตามเขาทัน  แต่แล้ว...

" ซองมิน! " 

ผมรู้สึกขัดใจมากๆแต่ก็จำใจต้องหันไปตามเสียงเรียกข้างหลังนั่น  เป็นดงเฮนั่นเอง....

" อ่ะ!  ดงเฮ "  ผมทักตอบ

" มาเดินเที่ยวหรอซองมิน  แต่ปกติไม่เห็นนายจะชอบมาเดินเที่ยวล่นตอนกลางคืนเลยนี่นา  แล้วทำไมวันนี้ถึงมาได้ล่ะ  เอ๊ะ  หรือว่า...แอบตามใครมา ? "  ดงเฮถามพร้อมกับมองหน้าผมด้วยสายตากรุ่มกริ่มยังไงชอบกลอย่างกับรู้ทัน  ผมก็ได้แต่หลบสายตาคู่นั้นของดงเฮและพยายามเก็บอาการให้ดูเป็นปกติที่สุดไม่ไห้ดงเฮจับพิรุธได้

" เปล่าสักหน่อย.. ก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ "  ตอบแบบเฉไฉไปเรื่อย  " ว่าแต่นายเถอะ ทำไมมาคนเดียวล่ะ " แล้วก็เปลี่ยนเรื่องทันที

แหม...ทำเป็นเป็นเรื่องทันทีเลยนะ

รู้หรอกน่าว่าตามเขามาน่ะ  ก็เห็นแอบมองเขาทุกวัน...

ดงเฮยิ้มขำๆเล็กน้อยกับอาการของเพื่อนแล้วจึงตอบว่า  " ฉันไม่ได้มาคนเดียวหรอก  มากับคิบอมต่างหาก  มาเดท... "  พูดแล้วก็หันหน้าไปทางคิบอมหวานใจของตัวเองที่ยืนอยู่ด้านข้างริมถนนให้ซองมินเห็น

" อ่อ... "  ผมหันหน้าไปตามดงเฮ  มองเห็นคิบอมกำลังยืนเอาสองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก้มหน้ามองเท้าของตัวเองที่กำลังเตะพื้นรอดงเฮไปพลางๆ

" งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อนนะ  แล้วเจอกัน  บ๊ายบาย "  ดงเฮพูดพร้อมกับโบกมือลา  ผมก็โบกมือลาตอบดงเฮด้วยเช่นกัน 

ผมมองดงเฮเดินไปหาคิบอม  ทั้งสองเดินจับมือกันไปตามทางเดินข้างหน้าอันคราคล่ำไปด้วยผู้คน  เหมือนกับคู่รักทั่วไปๆที่มักจะทำกัน

น่าอิจฉาจัง....

เมื่อไรที่ผมจะมีโอกาสแบบนั้นบ้างนะ....

เอ๊ะ!!  แต่เดี๋ยวก่อนนะ  ผมกำลังตามใครบางคนอยู่นี่น่า  แล้วตอนนี้เขาไปถึงไหนแล้วเนี่ย...

ผมเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเดินมาจนสุดทางของถนนสายนี้  แล้วเลี้ยวออกมาพบกับถนนหนทางมืดๆมีผู้คนแค่ประปราย  หันมองซ้ายทีขวาที  ชะเง้อคอมองไปข้างหน้าจนสุดสายตา  แต่ก็ไม่พบวี่แววของเขาคนนั้นเลยแม้แต่เงา

" เฮ้อ~  พลาดซะแล้วสิซองมิน  ไม่น่าเล้ย~ "  ผมพูดกับตัวเองเบาๆ  ในใจรู้สึกเสียดายที่จะไม่ได้กลับบ้านพร้อมกันกับเขา  แอบมองเขาอยู่ข้างหลังเงียบๆในมุมของตัวเอง  และยังต้องเดินเปลี่ยวเหงากลับบ้านคนเดียว

แต่...ไม่เป็นไรหรอกฮะ  โอกาสหน้ายังมี  พรุ่งนี้คอยเราอยู่ใช่ไหมฮะ?

" สู้ๆนะ  ซองมิน!! " 

ผมออกเดินอีกครั้งไปตามทางอันแสนคุ้นเคย  มุ่งหน้าสู่ที่พำนักอันแสนอบอุ่นของตัวเอง  ทั้งๆที่ผมก็เดินกลับบ้านคนเดียวแบบนี้อยู่ทุกวัน  แต่ทำไมวันนี้มันกลับถึงรู้สึกเหงามากกว่าที่เคยเป็นนะ

แค่เพียงเพราะว่า...ผมไม่ได้กลับบ้านพร้อมกับเขา

หรือแค่เพียงเพราะว่า...ผมไม่ได้อยู่กับเขานานๆอย่างที่ใจต้องการกันแน่

" คิดมากน่า  ลีซองมิน "  ผมใช้กำปั้นทุบหัวตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติกลับคืนมา  ก่อนที่มันจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้แล้วจะกลับไม่ถึงบ้าน

ผมเดินเรื่อยๆมาจนถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง  ซึ่งเปรียบเสมือนสัญญาณที่บอกว่าให้รู้ว่าอีกไม่นานก็จะบรรลุถึงเป้าหมายแล้ว  ข้างหน้า...อีกไม่ไกลก็จะถึงบ้านแล้ว  ผมมองเห็นอพาร์ทเม้นท์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

จะได้พักผ่อนเสียที...

แต่แล้ว...

............................

.....................

.............

อ่ะ!!!!!!!!!!!!!

" อึก...อือ...อือ "

มีมือของใครก็ไม่รู้มาปิดปากผมเอาไว้พร้องกับแดรั้งตัวผม  ผมพยายามดิ้นอย่างสุดกำลังเพื่อที่ร่างกายจะได้หลุดออกจากการเกาะกุมของใครคนนั้น  แล้ววิ่งหนีให้เร็วที่สุดก่อนที่จะตกเป็นเหยื่อของฆาตรกรใจโหดฆ่าหั่นศพหมกกลางสวนสาธารณะ ( เอ่อ..ออกแนวคิดไปโน่น -_-! )

" ชู่วววว  หยุดร้องและหยุดดิ้นได้แล้วครับ  ซองมิน "  ใครคนนั้นพูด

เอ๊ะ!!  เสียงนี่มัน...คุ้นๆแหะ

ผมหันหน้าไปหาเสียงนั้น...

O____________________O!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

" นาย!! "  ผมร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด

" ว่าไงครับ  กระต่ายน้อยซองมิน  ตกใจขนาดนั้นเลยหรอ?  ไม่ดีใจหรือครับที่ได้เจอผมน่ะ "  ใครคนนั้นยิ้มขำๆกับอาการตกใจของผม

" นาย...มาได้ไงน่ะ  แล้วนาย...รู้จักชื่อฉันได้ยังไง "  ผมถาม  สีหน้ายังคงตกใจสุดขีดบวกกับความงงสุดขั้วด้วย  ก็เขาจะรู้ชื่อของผมได้ยังไงในเมื่อเราไม่เคยคุยกับแบบจริงๆจังๆเลยสักครั้ง

" ไม่เห็นยากนี่  ก็ป้ายชื่อที่ติดอยู่กับชุดยูนิฟอร์มร้านหนังสือของคุณไงครับ  ซองมิน "  เขาตอบพร้องกับยิ้มอย่างเอ็นดู

" แล้วก็นะ  ผมชื่อโจคยูฮยอนครับ  ยินดีที่ได้รู้จักครับ "  เขายื่นมือออกมาให้จับ

" เอ่อ...ฉันลีซองมิน  ยินดีที่ได้รู้จัก "  ผมยื่นมือที่ตอนนี้มันกำลังสั่นน้อยๆไปจับมือกับเขา

โอย...ทำไงดี  ตอนนี้ใจผมมันเต้นแรงมากๆจนจะหลุดออกมาแล้ว

แล้วที่ใบหน้าของผมมันก็แดงและก็ร้อนมากๆด้วยเหมือนกัน  ทำไงดีๆ

" นี่  แล้วทำไมนายถึง... "  ผมทำเป็นใจดีสู้เสือเอ่ยถามเขาก่อน

" มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง  เอ...ไม่ใช่สิ  มาอยู่ตรงคุณได้ยังไงใช่ไหมครับ? " 

ผมพยักหน้าหงึกหงักๆแทนคำตอบ 

" ผมก็ตามคุณมาไง "  เขาชี้นิ้วมาที่ผมแล้วฉีกยิ้มกว้าง

" หา...ว่าไงนะ "  ผมถึงกับอ้าปากค้าง

" ผมบอกว่า  ผมตามคุณมาไง "  เขาย้ำอีกครั้ง

" แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อ... "  ผมทำหน้าสงสัย

" ฉันต่างหากที่กำลังตามนายอยู่ "  เขาดัดเสียงแบบเล็กๆ  น่ารักๆ  ล้อเลียนผม  ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ใจผมไปหมดเลยนะ 

" อ๋อ  เรื่องนั้น...ผมจะบอกความจริงให้ฟัง "  แล้วเขาก็เริ่มอธิบายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแบบสบายๆ

" ที่จริง...ผมรู้มาตั้งนานแล้วล่ะว่าซองมินแอบมองผมอยู่ตลอดเวลาเลยเมื่อผมเริ่มก้าวเข้าไปในร้านหนังสือ  แล้วก็คอยแอบเดินตามผมเสมอเวลาที่ผมกำลังจะกลับบ้าน  วันนี้ก็เหมือนกัน...ผมก็รู้ว่าซองมินกำลังเดินอยู่ข้างหลังผมห่างออกไปไม่เท่าไรหรอก  แต่บังเอิญตรงที่ซองมินเจอกับพนักงานในร้านที่ชื่อดงเฮเพื่อนของซองมินน่ะ  ก็เลยทำให้ซองมินคลาดกับผมใช่ไหมครับ? "

ผมพยักหน้าฟังเขาพูดต่อ

" ผมหันไปเห็นซองมินกำลังคุยกับดงเฮอยู่พอดี  ก็เลยแอบอยู่แถวๆทางออกรอจนกว่าซองมินจะเดินออกมา  พอซองมินออกมาไม่เจอผมคิดว่าผมไปแล้วก็เลยเดินกลับบ้านคนเดียว  ตอนนั้นแหละที่ผมแอบเดินตามซองมินมาเรื่อยๆไง  เปลี่ยนกันบ้าง  ซองมินน่ะเดินตามผมมาเยอะแล้ว  ผมก็เลยอยากลองแอบตามซองมินดูบ้าง "

" อ่อ...แบบนี้นี่เอง "  ผมพูดกับตัวเอง

เข้าใจแล้ว...

" ซองมินครับ "  เขาเรียกผมแล้วก็จ้องหน้าผม  ซึ่งมันทำให้ผมเขินมาก

" อะ...อะไร "  ผมพยายามหลบสายตาของเขาที่มองมา

" ไปไหนมาไหนคนเดียวน่ะ  มันเหงาออกนะ  ไม่อยากได้ใครสักคนไว้เดินเคียงข้างแก้เหงาหรอครับ? "  น้ำเสียงของเขาจริงจังมากสายตาของเขาที่มองมาก็จริงจังไม่แพ้กัน

" .................................... "  ผมไม่ตอบเขาแต่พยักหน้าแทนคำตอบ  ใจเต้นอย่างรุนแรงจนฉุดไม่อยู่

" เป็นผมได้ไหมครับ?  ซองมิน "  เขายิ้ม  รอยยิ้มของเขาอบอุ่นมากๆ  มากจนทำให้รอบกายผมไม่หนาวเหน็บ  และที่สำคัญมันอุ่นเข้าไปถึงข้างในหัวใจดวงน้อยของผมเลยล่ะฮะ   

" ผมชอบคุณนะซองมิน  ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน  และถ้าผมไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป  ผมก็รู้ว่าซองมินก็ชอบผมเหมือนกัน "

" อืม...ฉันชอบนายมากๆเลยล่ะ "  ผมบอกเขา  คำๆนี้แหละฮะที่ผมอยากจะพูดกับเขามาตั้งนานแล้ว  ผมดีใจมากๆเลยที่เขาก็คิดแบบเดียวกันกับผม

" งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ  เดี๋ยวผม โจคยูฮยอนคนนี้จะไปส่งลีซองมินเอง "  เขายื่มมือออกมารอรับ

" อื้ม "  ผมส่งมือให้เขาด้วยความเต็มใจ

ผมออกเดินอีกรั้ง  แต่ครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้ง  เนื่องจากว่าผมมีคนอีกคนหนึ่งคอยเดินเป็นเพื่อน  จากนี้และตลอดไป...คนๆนี้ก็คือ...โจคยูฮยอน...  ถึงแม้ว่าเราจะไม่มีทางรู้ได้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร  จะดีหรือจะร้ายสักเพียงไหน  แค่เราทำวันนี้ให้ดีที่สุดเท่านั้นก็พอ...

~ ก็เพราะความรักของลีซองมินกับโจคยูฮยอน  เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองนี่น่า ~

- FIN -  

=====================

ขอบคุณคนอ่านทุกคนนะคะ

ปล. พรุ่งนี้เทพจะมาแล้วค่ะ.....^^